طی هفته های گذشته، از آنجا که حجم کشتار بیگناهان و مردم عادی در زد و خوردهای خیابانی و قبیله ای جبهه متحدی در سطح کشورهای منطقه و جهان برای پایان دادن به این خونریزی ها شکل داده است، دور جدید دیپلماسی کشورمان به سوی مذاکره با مخالفان دولت بشار اسد پیش رفته است، اما در همین حال مهدی طائب از جنگ خیابانی در سوریه سخن می گوید و توصیه هایی که ایران به متحد خود در دمشق کرده است.

این عضو قرارگاه عمار بی توجه به حقوق بین الملل و تعریف های صورت گرفته در ائتلاف ها و اتحادهای منطقه ای و دوجانبه، سوریه را استان سی و پنجم ایران می خواند و ادعا می کند حتی اگر جنگی در بگیرد، ما ترجیح می دهیم خوزستان را از دست بدهیم، نه سوریه را!

رییس قرارگاه عمار که سوریه را استان استراتژیک ایران می خواند، بدون توجه به تبعات حقوقی سخنانش و احتمال سوء استفاده بیگانگان ادامه می دهد: «اگر دشمن به ما هجوم کند و بخواهد سوریه یا خوزستان را بگیرد اولویت با این است که ما سوریه را نگه داریم چون اگر سوریه را نگه داریم می‌توانیم خوزستان را هم پس بگیریم اما اگر سوریه را از دست بدهیم تهران را هم نمی‌توانیم نگه داریم!»
 
سخنان وی در حالی مطرح می شود که اخیرا کنفرانسی با هدف تجزیه ایران در قاهره برگزار شد، هر چند مصر مسئولیت برگزاری چنین کنفرانسی را بر عهده نگرفت، اما برخی از گروه های افراطی در میان کشورهای عربی که طی چند دهه گذشته همواره داعیه مالکیت بر بخش های عرب نشین کشورمان را داشته اند، در آستانه سفر وزیر امور خارجه اقدام به برگزاری چنین نشستی کردند. اینک نیز این چهره سیاسی بدون توجه به پیامدهای چنین سخنانی آن هم در مورد استان حساسیت برانگیزی چون خوزستان، در مقام مقایسه بر آمده و می گوید ترجیح می دهد سوریه را حفظ کند و خوزستان را هم از دست بدهد.
 
البته او هیچ دلیلی برای سخنانش نمی آورد و در حالی که تمام امکانات کشور بسیج شده تا بتواند از تنش های بین المللی بکاهد تا اثرات مستقیم و غیرمستقیم تحریم ها را کاهش دهد، وی به راحتی از امکان وقوع جنگ سخن می گوید.
 
پیش از این نیز بارها از سوی مقامات غیرمسئول سخنانی عنوان شده بود که با مخالفت جدی مقامات سیاسی و دیپلماتیک کشورمان رو به رو شد.
 
اما این مقام قرارگاه عمار به همین میزان هم در مورد سوریه اکتفا نکرده و با اشاره به ضرورت وجود نیروهای بسیجی برای مدیریت جنگ شهری می گوید: سوریه ارتش داشت، اما این ارتش قادر به اداره جنگ در داخل شهرهای سوریه نبود؛ از این رو ایران پیشنهاد کرد که برای اداره جنگ شهری بسیج تشکیل دهید.
 
او مقام ارتش بیست میلیونی امام خمینی را در حد جنگ شهری پایین می آورد و توضیح نمی دهد که تاکنون در کدام مقطع کشور ما درگیر "جنگ شهری" بوده که بسیج توانسته به خدمت بیاید که اینک چنین توصیه ای را به دولت بشار اسد کرده است. این در حالی است که موضوع استفاده از نیروی بسیج ایران، شایعه بی اساسی بود که رسانه های مخالف جمهوری اسلامی به آن می پرداختند.

رئیس قرارگاه عمار  ادامه داده است که  بسیج سوریه با 60 هزار حزب‌اللهی تشکیل شد و باعث شد جنگ را در کف خیابان‌ها از ارتش تحویل بگیرد.

این سخنان که خبر از توصیه های ایران برای چگونگی مقابله با مردم سوریه می دهد، در حالی است که به گفته صادق خرازی، دیپلمات سابق کشورمان همواره تلاش  ایران در جهته خاتمه دادن به خونریزی ها بوده است.
 
نقش سوریه به عنوان عقبه مقاومت در برابر اسراییل بر هیچ کس پوشیده نیست و از آغاز درگیری های این کشور نیز همواره موضع ایران دفاع از خواست مردم مبنی بر اصلاحات و عدم مداخله نیروهای خارجی بوده است.  اجلاس تهران نیز با این انگیزه شکل گرفت که تا شاید بتواند پلی بین مخالفان و دولت بشار اسد ایجاد کنند. چرا که جمهوری اسلامی پیشتر معتقد به انجام اصلاحات تدریجی در سوریه و استفاده از فرآیندهای قانونی دولت فعلی برای انجام انتخابات در موعد مقرر بود و می خواست که تا آن زمان بشار اسد در قدرت باقی بماند تا تغییرات در سوریه در فضای آرام و بدون مداخله خارجی صورت گیرد.
 
اما آن طور که حسین علایی از استراتژیست های کشورمان و کارشناس ارشد مطالعات خاورمیانه گفته است، «اکثر مخالفین حکومت فعلی معتقد هستند که کنار رفتن بشار اسد مقدمه انجام اصلاحات واقعی در سوریه است. بنابراین به نظر می رسد که ایران هم، آرام آرام به "سوریه بدون بشاراسد" فکر می کند.»
مذاکرات اخیر مقامات سیاست خارجی کشورمان در حاشیه اجلاس مونیخ با رهبران مخالفان نیز در همین راستا صورت گرفته است.

همان گونه که حسین علایی تصریح دارد، ایران خواستار چیزی است که اکثریت مردم سوریه به آن متمایل باشند و بی شک نگرانی اصلی جمهوری اسلامی ، مداخله غربی ها در سوریه و تلاش آنها برای جدا کردن سوریه از محور مقاومت علیه اسرائیل است.
برای کسانی که اندک آشنایی با روابط بین الملل و خاومیانه داشته باشند، تصور روی کار آمدن دولتی همراه با اسراییل در دمشق نزدیک به محال است و تلاش ایران و سایر کشورهای دوست در منطقه نیز کمک به گذار مردم این کشور به سمت دولت دمکراتیک برخاسته از آرای عمومی است.

جمهوری اسلامی ایران مخالف هرگونه مداخله خارجی در سوریه به ویژه تحمیل جنگ بر این کشور است، اما این بدان معنی نیست که حاکمیت و تمامیت ارضی خود را نادیده گرفته و مقایسه ای بین سوریه و خوزستان یکی از زرخیزترین و استراتژیک ترین نقاط کشورمان سخن به میان بیاید.

ماندگاری دولتی ضد اسراییلی در سوریه به دلیل عقبه مقاومت در جبهه مقابله به توسعه طلبی های صهیونیست ها برای کشور ما یک اصل استراتژیک است، اما هرگز هیچ مقام نظامی، دیپلمات و استراتژیستی توصیه نخواهد کرد که حتی یک وجب از خاک کشورمان را از دست بدهیم و طرح چنین مطالبی حتی اگر فقط در قالب مثال و بیان اهمیت موضوع باشد، حساسیت زا و تفرقه انگیز است.

رزمندگان هشت سال دفاع مقدس برای اینکه وجبی از خاک خونین خوزستان به دست بیگانه نیفتد، هشت سال مردانه جنگیدند و حماسه حضور آفریدند تا کسی جرات نکند به خوزستان و هیچ نقطه ای از خاک کشورمان چشم طمع بدوزد.

با گذار به قرن بیست و یکم، بی شک این جنگ ها و سلاح ها نیستند که سرنوشت کشورها را تامین می کنند، بلکه درایت، مدیریت و  دانش سیاسی و قدرت چانه زنی است که می تواند حربه از دست دشمنان به در آورد و زمین هموارتری برای بازی های دیپلمات ها فراهم کند.

و چه خوب بود که عرصه سیاست داخلی و خارجی و رسانه و سخن کشورمان به دست کسانی بود که با دانش علم سیاست و روابط بین الملل آشنایی داشتند که به جای تحرک احساسات قومی و ایجاد اختلافات کاذب با سرانگشت تدبیر دشمنی ها را به دوستی ها تبدیل می کردند و از جار و جنجال های رسانه ای و سخنان محفلی پرهیز می کردند.

انتشار این سخنان نسنجیده درحالی است که هنوز پیامدهای سخنان نسنجیده باقر خرازی درمورد بازگرداندن کشورهای آسیای میانه به ایران باقی است، روحانیونی که قصد ورود به حوزه سیاست خارجی وامنیت ملی دارند، باید بدانند که اظهار نظر درباره تمامیت ارضی و هویت ملی کشورها موضوع بسیار حساس تر از مسایل سیاسی داخلی است.

بازتاب امروز